door ook zijn boules te plaatsen en was tireren niet nodig. We wonnen de partij met 13 – 1. De derde partij ging tegen mensen
van buiten de regio waarvan ik de naam niet meer weet. Ook die partij ging voor ons voortreffelijk en die wonnen we met 13 – 2.
En daarna de vierde partij. We wisten al tegen wie we moesten spelen, namelijk Harry Mulderij en Albert Kuiper. Een in het
noorden bekend team dat al heel veel toernooien en prijzen heeft gewonnen. Je voelt toch een extra spanning wanneer je tegen
zo’n goed bekend staand team moet spelen. Wij wonnen de toss en zochten een speelveld zoals bij onze tweede partij. Zachte
vlakke grond en redelijk veel grind. We hadden eerst wat pech en kwamen met 6 – 1 achter. Tegen zulke tegenstanders die je
ondertussen even heel nonchalant vertellen dat de eerste drie partijen “redelijk goed” gingen, met uitslagen van 13 – 0, 13 - 2 en
weer 13 – 0 om daartegen met 6 – 1 achter te staan geeft toch een extra beetje spanning.
We hadden enig geluk door een boule van hun die een boule van ons raakte en kregen
daardoor 3 punten. Daarna kregen we nog een punt en dan de tegenstanders weer. Het werd
echt spannend toen we met 9 – 8 voor kwamen. De volgende werpronde was weer voor hen
met twee punten. Tussenstand dus 10 – 9 voor de tegenspartij. Daarna wisten we toch nog
twee werprondes te winnen, waarmee wij op 13 kwamen en waarmee we dus ook deze
spannende partij hadden gewonnen.
De laatste partij ging tegen een team uit Coevorden waarvan de één een ervaren speler is en de
ander pas drie weken jeu de boule speelde. Toch hadden ook deze heren alle
vier de eerste partijen gewonnen. Dus opnieuw volop aandacht voor het spel
en zo wisten we ook deze partij te winnen, waarmee ook meteen de eerste
prijs van de groep waarin we ingedeeld waren bereikt was. Al met al een
leuke dag gehad en met een mooi vleespakket gingen we naar huis, waar we
na een bepaald wel regenachtige dag lekker warm onder de douche konden.
Door Rolf Bakker
Evenals de lente is ook de Klusgroep (weer) begonnen. Na het vervangen van de baanverlichting en vooral na de relatief lange,
typisch Nederlandse ‘winterperiode’ die volgde op de vervanging, was er best wel wat te doen. En dus zijn we, in afwachting van
het ‘groene licht’ van de baancommissarissen, aan de slag gegaan.
Nu niet langer onder aanvoering van Jelle Hoekzema maar van ondergetekende, Rolf Bakker. Jelle wilde met klusgroep-pensioen
en wie anders dan Ria Zijlstra kon mij overreden om Jelles pensioendroom niet in rook te doen opgaan? Precies! En zodoende
heb ik het coördineren van de klusgroep van Jelle overgenomen. En wel met ingang van de laatste ledenvergadering. ’t Is
bepaald niet dat Jelle nu helemaal in ruste is, want hij heeft toegezegd als adviseur voorlopig beschikbaar te blijven. Wat ook wel
nodig is want als junior lid heb ik nog geen verstand van petanque banen.
Maar dat bleek op 23 februari, onze eerste klusdag, ook helemaal niet nodig. Want tijdens
de inleidende werkbespreking werd het werk soepel verdeeld en werden adviezen en
ervaringen vrijelijk gedeeld. Zodoende was ons petanque honk tegen 12 uur weer heel
redelijk en vooral tamelijk veilig bruikbaar. Op de eerste maandag van maart, de reguliere
klusdag, maakten we ons grootste speelperk speelklaar nadat de baancommissarissen de
velden weer geschikt hadden bevonden voor het uitoefenen van onze passie; het
petanquespel (om misverstanden te voorkomen). Maar niet nadat we weer twee oud-
klusgroep leden hadden verwelkomd, die weer deel willen nemen aan het klussen.
Toppers!!
De op die tweede maandag geleverde inspanningen waren echter niet voldoende om de
klusgroep een gerust gevoel te geven. Om ons hele complex gereed te maken voor de
aanvang van een nieuw seizoen met ook nieuwe competities werd besloten om op
maandag 9 maart de handen nog eens uit de mouwen te steken. Niet alle klusgroep leden waren in de gelegenheid om op die
maandag mee te doen en daarom werd er via het secretariaat een oproep gedaan voor extra klushulp.